نامه ای برای عمو سعید

جبار، کودک کار و عضو جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان، برای سعید جلالی فر نامه ای نوشته که امروز به دستم داد. خواندمش و مبهوت مانده بودم که چه بگویم. می دانست که در بندش کشیده اند. تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که بگویم: جبار جان خوشحالم که دوستی مانند تو دارم. و عمو سعیدت چه پر سعادت است که تو برایش این گونه نوشته ای...

دل تنگی
با دلتنگی ها چه می توان کرد؟ دل تنگی برای کسانی که خیلی دوستشان داری. کسانی که الگوی تو برای درست زندگی کردن هستند. آیا می شود روزی را بدون دیدن چنین انسان های واقعی که هر چه در توان دارند برای کمک به هم نوعان خود می گذارند بدون این که چیزی بخواهند سپری کرد؟
امروز من به دنبال کسی می گردم که خیلی دلم برایش تنگ شده است. در حیاط مدرسه که نیست. داخل کلاس ها را هم گشتم پس کجاست؟ به دفتر می روم آن جا را هم می گردم ولی او نیست. زمان می گذرد امروز چند روز بعد از آن روز است. من به مدرسه آمده ام و به دنبال کسی می گردم که ملکه ی ذهن من شده ولی او را نمی یابم. از یکی از دوستان خوبم خبری می شنوم. خبری که منو از گشتن باز می داره. دیگر، گشتن فایده ای نداره و باید منتظر بود. زمان می گذرد خیلی هم سریع می گذرد. امروز روز دیگری است که من باز هم دوست دارم انتظار نیز پایان پذیرد. اما این گونه نیست. حال من داخل آشپزخانه هستم. به اون پایین نگاه می کنم بغل یخچال به بالا نگاه می کنم اون بالا هیچ ابری نیست این پایین تو نیستی.
این زمان نه می ایستد و نه عقب می آید و فقط در حالِ گذر است. امشب دیگر فرق کرده است و بر شدت دلتنگی ها افزوده شده است. شنیده ام پرنده ای که به سوی آسمان آزادی در حال پرواز بوده به دام افتاده و پر و بالش را شکسته اند. تو او را می شناسی چون هدفش با تو یکی بود.
راستی از تو بعید بود که تنها بذاری ما را عمو سعید.