خرده بورژوا

تو هم گهِ خاصی نبودی!
اصلاً مگر می شود گهِ خاصی بود؟ -با این همه فست فود و سیستم های پیشرفته ی فاضلابِ شهریِ همگانی
اصلاً
اصلاً مگر می شود چیزِ خاصی بود؟ -در این عصرِ پرشکوهِ جهانی سازی!
چه انتظار بی شرمانه ای!
...
می خواستی
از نردبان ترقی به بالای این مهِ همگانی صعود کنی
با ساعت سواچ و تی شرت یونیسف و کریس دی برگ و تحصیل و چند کلمه محاوره ی انگلیسی.
با چند آکورد گیتار و خشم های طوفانیِ چند ساعته.
با مهاجرت، با تفریحات چند روزه!
با خلیجِ همیشه فاشیستی!
با ژست های آنارشیستی!
می خواستی...
اما با وزنه های سربی که نمی شد مسابقه داد.
آن هم مسابقه ای جهانی! با نردبان هایی آنچنانی! با رقبایی همگانی!
جهانی...
جهانی...
چه جهانی!
چه
جهانی!!!
باید سبک می شدی.
سبک می شدی از
تمام فرودستان
کودکان کار، کارگران، زنان، دانشجویان
و هر ...ان دیگری که وجدانت را سنگین کرده بود.
باید رها می شدی. همه می گفتند!
باید رها می شدی. رها می شدی رها می شدی....
رها شدی!
طوری هم نشد که
هنوز هم خوب که مست شوی
می توانی با این وزنه های قدیمی
یه قل دو قلی بازی کنی!
غرغری کنی، عری بزنی، افسرده شوی، پزی بدهی، عاشق شوی، روشنفکر شوی، اغوا کنی، اغوا شوی،
کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی...
***
بالا رفتی..
بالا!
بالاتر
بالاتر از بالاترین
بالاترینِ انقلابیون خفن! انقلابیونِ (کلیک کلیک، زر زر، نترسین نترسین)
اما آن بالاها هم
چیزِ خاصی منتظرت نبود.
سرزمینِ فرصت های طلایی ات، شهربازیِ پینوکیو بود.
زنده گی، زنده گی، زنده گی
زندگیِ
Life’s good!
پینوکیو؟
پینوکیو هم نبودی بدبخت!
که فرشته ی مهربانی یا حتی فاحشه ای شرمگین داشته باشی تا برت گرداند.
برت گرداند؟
هه! زرشک!
کجا برت گرداند؟
کجا؟
جایی برای برگشتن نیست.
***
وزنه های سربیت را که باز کردی،
باد به همه جا بردت.
اوایل شیرین بود. شیرین می زدی وُ
توریست خوشبختی شدی.
مارکوپولویی که راهِ استعمار را هموار می کرد.
میتی کومانی که همه ی سرکشان را
به نام حاکم بزرگ
(خیلی بزرگ!)
سرکوب می نمود.
و یا نل و یا هاج، زنبوری بدبخت!
اولش شیرین بود.
اولش
سبک شده بودی و همین جور مثل بادبادکی که بندش را از تمامِ بدبختی های زمینی گسیخته، چرخ چرخ می زدی.
بعد کم کم غباری شدی مثل هزاران ذره ی چرخانِ دیگر
بچرخ! بچرخ! بچرخ!
بچرخ...
بچرخ تا بچرخیم....
***
هی! یادت هست؟
تمامِ خوشیِ ما دهه شصتی ها
کودکی نگران بود
که سیزیوف وار، سلول کوچکش را می پیمود و برمی گشت.
((بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق...))
و پرده که بالا می رفت؛------برنامه ی خردسالان!
پسرک و ما از شادی می پریدیم هوا
و چند سال بعد، در خالیِ سیاهیِ پشتِ پرده، با مغز زمین می خوردیم.
مردمکان چشمانمان، گشوده می ماند
می ماند می ماند می ماند و به هیچ نوری واکنشی نشان نمی داد
نورِ خورشید که نه، حتی همین چراغ قوه های معمولی
تا دستِ آخر در اداره ای یا بازاری و یا زهرمارِ دیگری زنده به گور شویم.
***
برای باورِ زنده بودن،
به نصیحت هالیوود، به صدای قلبت گوش دادی.
تکرار مسخره ای که به زندگیِ مدرن جهانیتِ خوب می آمد..... خوب!
می دانی؟!
تو هم، گهِ خاصی نبودی!
می ترسم.
نگاهت که می کنم از نزدیک،
تصویرِ ابلهِ درون چشمانت می رماندم....
مردمکانِ گشاده ات در انتظار چیست؟
می دانی؟!
...